หลังจากปี พ.ศ. 2546 ปลายเดือนธันวาคม ผมได้ไปสมัครเพื่อเรียนปริญญาโท ที่ ม.รังสิต ตึกฐานเศษฐกิจ ซึ่งผมอยากเรียน อยากรู้วิชาการบ้าง เพราะไม่เคยเรียนพวก วิชาการคอมพิวเตอร์มาก่อน เพราะตอนป.ตรี เรียนเอกอังกฤษธุรกิจซึ่ง ณ ปัจจุบันไม่ได้ใช้แล้ว มาทำงานคอมแทน หลังจากนั้น 3 ปีพอดี นับจากประมาณวันที่ไปสอบ ผมก็ได้สำเร็จการศึกษามา การเรียนต้องใช้เวลาและเงินเป็นจำนวนมาก  รวมทั้งต้องใช้ความอดทน ความขยัน และจิตใจฮึดสู้ แต่ผมถือว่าผมผ่านมันมาได้แล้ว แต่คงสำเร็จไม่ได้ ถ้าไม่มี พี่เล็ก หรือ อี๋น้องเล็ก ของไอ้เหี้ยกุ้ง เพราะตอนนั้นทำงานที่ Liberta ทางบริษัทก็ให้เวลาผมไปเรียนหนังสือ ซึ่งผมก็ยังมีความรู้สึกดีๆ อย่างนี้ตลอดเวลา

สำหรับการเรียน ผมว่าเรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ได้ปริญญาเหมือนกัน มันอยู่ที่คนอยากเรียน อยากรู้เพิ่มเติม หรือเปล่าต่างหาก ถ้าเรียนไปเพือหาคำตอบมาใส่ในกระดาษ ในช่วงท้ายเทอม ผมว่าคงมาผิดทาง แต่สิ่งที่ผมได้แน่ๆ เลยก็คือ มิตรภาพในการศึกษา การไม่ปล่อยมือยามที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบากของเพื่อนๆ ไม่ว่าจะเรียนที่ไหนก็มีเพื่อนเหมือนกันครับแต่ผมดีใจที่ผมโชคดีที่ได้เพื่อนที่นี่

แม้ว่าการเรียนจะเอาอะไรจากผมไปหลายๆ อย่าง (ผมบนหัว และ ความผอม ตามวัยน่า) แต่ผมก็ยังรู้สึกดีที่สุดที่จบมาได้ เพราะผมเป็นโรคกลัวข้อสอบ test phobia (โมเมเอาว่าใช้คำนี้) แต่ก็มีเพื่อนติวจนรอดมาได้เสียทุกครั้งจนน่าตกใจ

หาภาพถ่ายรวมๆกันยากเลยครับงานนี้เพราะว่า ต่างมีญาติพี่น้อง และ เพื่อนฝูงมากันทำให้กระจัดกระจายกันไป รูปนี้ถ่ายกันช่วงเย็นแล้ว

สำหรับผม ผมให้ญาติๆ มากันในวันซ้อม ซึ่งงานนี้เนื่องจากว่าแม่เข้ากรุงเทพฯในวันนั้นพอดี (ตอนเย็นแม่เลยไปงานแต่งเลย) ก็เลยให้ญาติๆมาวันซ้อม มีพี่ๆ น้องๆ ที่ทำงานแวะมาร่วมแสดงความยินดีด้วย ขอบคุณทุกคนครับ ในงานนี้พี่มอร์ว่าจ้างคนถ่ายรูปส่วนตัวมาเลย (ถ้าไม่ติดว่าแกต้องรับด้วยแกถ่ายเองแล้ว วว)

ช่างกล้องถ่ายรูปนี้ได้เทพจริงๆครับ

รูปถ่ายนี้มีกันครบทุกคนยกเว้นผมคนเดียว ตอนเค้าถ่ายดันไปไหนไม่รู้ T-T ไม่งั้นรูปนี้ครบแน่นอนครับ

ถ่ายรูปรวมคณะเลย (ผมไม่อยู่อีกแล้ว)

ปีนี้เป็นปี แรก หลังจาก 20 ปีที่ผ่านมาไม่เคยกลับหาแม่ที่บุรีรัมย์ในวันแม่เลย เพราะตอนเมื่อก่อน ก็ยังเด็ก นังรถทัวร์ไม่ค่อยเป็น อายุเยอะขึ้นมาหน่อย ก็ไม่ค่อยอยากไปคนเยอะ พอโตขึ้น ก็ติดเรียน ปีนี้จบป.โท พอดีว่าง และ คิดว่าลองฝ่าฝูงชนไปหาแม่สักครั้ง อยากไปกราบเท้าแม่อย่างไม่ขัดเขิน เพราะใครๆเค้าก็ทำกันในวันนี้ (จริงๆไม่กล้าทำเพราะอาย T-T ไม่ดีนะครับ ไม่ดี)

และก็ได้ฝ่าฝูงชนสมใจ เพราะติดรถเพื่อนไปจากกรุงเทพฯเย็นวันศุกร์ ถึงโคราช ก็ถึงโคราชประมาณ ตี 2 ครึ่งได้ ก็นั่งรถแดงต่างจังหวัดต่อเข้าอำเภอ
ซึ่งตอนนั้นต้องยืนตลอด และคนแน่นเป็นที่สุด ทุกอนูของพื้นรถแดงเบียดเสียดไปด้วยคนยืน ซึ่งยืนกันแบบไม่เต็มตัว ต้องตะแคงๆเบียดๆกัน ระยะทางจาก โคราช ไป บ้านผมใช้เวลา 2 ชั่วโมง กว่ารถจะออกก็ตี 4 ช่างเป็น 2 ชั่วโมงที่ยาวนานที่สุด แทบอยากลงเดิน (จากโคราชไปบ้านผมแค่ 100 กิโลเอง) และในที่สุดก็ถึงบ้านในเวลา 6 โมงเช้า เดินเข้าห้องน้ำที่ บขส เห็นหมีแพนด้าหน้ากระจก แว๊บๆ แล้วก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ เหนื่อยแต่ก็ รู้สึกดีใจลึกๆ เพราะว่าแม่เองก็แสดงออกว่าดีใจที่ได้เจอกัน ในวันที่แสนจะไม่เกี่ยวกับเราสองคนวันนี้

อ่านเพิ่มเติม →

วันนี้ไปเดินสวน จัตจักร ตลาดนัดสำหรับทุกเพศทุกวัย วัยไหนก็ไปได้แค่ไม่กลัวร้อนเป็นพอ ผมไม่ได้เดินจัตจักร มานาน เหมือนที่ไม่ได้ทำอะไรๆ หลายอย่างมานาน เนื่องจากว่าอายุมากขึ้น ไม่ได้คิดเดินตามแฟชั่นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แค่หยิบๆ จับๆ ใส่ไป ก็สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้อย่างสบายๆ อยู่แล้ว

แต่ความเป็นจริงของสังคมมันไม่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นน่ะสิครับ เนื่องจากว่า ตอนนี้ Office ผมค่อนข้างเน้นเรื่องระเบียบการแต่งกาย (เริ่มลามมาจากชุด ฟอร์ม 2 วัน และ ผูกไทค์อีกต่างหาก) แต่ว่าวันศุกร์เป็นการแต่งตัว ฟรีสไตล์ เมื่อก่อนผมก็ลากเตะเลย (อยู่ Office เก่าผมลากเตะทุกวันจนที่บ้านไม่มีรองเท้าหนังเลย พอย้ายที่ทำงานเลยต้องไปซื้อรองเท้าหนังใหม่ เพราะคู่เก่า ใช้มาตั้ง 7-8 ปีแล้ว) ก็รู้นะครับว่ามันไม่สุภาพ แต่ว่า ผมก็สบายดี ซึ่งระเบียบคือ ห้ามใส่รองเท้าเตะวันศุกร์ ผมก็เลยต้องเดือดร้อน วิ่งไปสวน หาซื้อรองเท้าผ้าใบ เรียบร้อยใส่สักคู่นึง เดินไปก็แปลกหูแปลกตาดี มีให้เลือกหลายอย่าง รองเท้าแฟชั่น สมัยก่อนที่เคยดัง ก็ยังคงดังอยู่ เช่น Vans (ผมพึ่งรู้ว่ามันเป็นร้องเท้าสำหรับเด็กบอร์ดโดยเฉพาะ), Adidas , Nike และ อื่นๆ จริงๆ Adidas และ Nike มันติดตลาดอยู่แล้ว และก็มียี่ห้อใหม่ที่ผมอ่านไม่ออกอีกหลายอัน

อ่านเพิ่มเติม →

บริจาคเลือด ครั้งแรก กับ กิโลเมตรที่ 30

วันนี้เป็นวันที่ตัดสินใจได้ว่าจะลองบริจาคเลือดอีกครั้ง (เคยลองมาครั้งนึง หมอเค้าบอกเลือดจางนะจ๊ะ บริจาคไม่ได้) ซึ่งตอนนี้อ้วนกว่าเมื่อก่อนเยอะ (เมื่อก่อน (อายุ 20) 45 เดี๋ยวนี้ (อายุ 30) 67 มันอ้วนมาได้ยังไงยังงง) เลยคิดว่าคราวนี้น่าจะได้แน่นอน แต่ เมื่อคืนนอนดึกไปนิด เลยไม่ค่อยมั่นใจ ว่าจะบริจาคได้หรือเปล่า ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน ถามพี่ที่ Office ว่าบริจาคได้มั้ย เค้าบอก “ได้ ได้ เอาเลย” เท่านั้นเอง
อ่านเพิ่มเติม →

วันก่อนได้เจอคำพูดคำนึง คำว่า “เล้าหรือ” ฟังแล้วก็งง งง ว่ามันแปลว่าอะไร แต่ไม่ได้ถามเพราะว่า กลัวเค้าจะหาว่า อายุเยอะ แก่ไม่รู้จัก คำพูดสมัยใหม่ ซึ่งจริงๆ ก็ไม่ค่อยจะรู้อยู่แล้ว เลยไปค้นๆ ดูตามเน็ต ว่ามันแปลว่าอะไร เลยได้มาหลายคำเลย อ่านไปอ่านมาเจอคำว่า “สุย” คำนี้ทำผิดพลาดไปเยอะ เพราะว่า ตอนที่ได้ยินครั้งแรก เป็นการได้ยินจากวง Rapใต้ วง South Side Phuket (ผมชอบนะครับวงนี้ แน่นดี) มีท่อนนึง เป็นวัยรุ่นแซวกัน ชื่อเพลง “ต่อยกับเพื่อนกูมั้ย” ได้ยินแล้ว ก็เที่ยวไปถามเพื่อนที่เป็นคนใต้ว่ามันแปลว่าอะไรกันแน่ ไปถามพี่ๆ ที่เค้าอยู่ใต้ ก็ไม่มีใครทราบ ก็ได้มาอ๋อออก ก็วันนี้นี่เอง ลองอ่านๆ กันดูนะครับ ว่า เราพอจะเคยได้ยินคำเหล่านี้มาบ้างหรือเปล่า
อ่านเพิ่มเติม →

อยากระบายเฉยๆ วันนี้เป็นวันที่นั่งทำงานแล้วมีความจำเป็นที่ต้องเชื่อมต่อไปเครือข่ายที่ Site งานข้างนอก โดยผ่าน Lease Line ของบริษัท ซึ่งพบกับจริงที่ว่า ระบบ Network ที่มันควรจะเวิร์ค แต่ไม่กลับไม่เวิร์คส่งผลกับการทำงานที่ต้อง ส่งข้อมุลไปมา และในทุกๆ ครั้งที่มีการส่ง หรือ รับ ข้อมูลต้องมีการนิ่งเสมอ ลอง Ping ดูจึงได้เห็นดังภาพ ซึ่งมี Request Timeout มาเป็นระลอก ระลอกอย่างต่อเนื่อง และเกิดอาการอึดอัด ยึกยัด มึนงง ไหนจะต้องประสบปัญหากับสิ่งที่มีชีวิตและหายใจได้แล้ว ยังต้องประสบปัญหากับสิ่งที่ไม่มีชีวิต และ ไร้จิตใจ อีก ลำบากใจจริงๆ  🙁